lelela

Hoe de vrouw haar plek verloor.... en terugpakt

Sun, 03 Aug 2025 12:56:21 GMT

Over vergeten kracht, generaties van aanpassing en het moment dat je zegt: genoeg.

Er wordt vaak gezegd dat vrouwen het vroeger slechter hadden. Geen stemrecht, geen eigen geld, geen zeggenschap. En dat is waar. Maar het is maar de helft van het verhaal.

Want kijk je nog verder terug in de tijd, dan zie je iets opvallends: er waren periodes waarin vrouwen wél macht hadden. Niet altijd openlijk, maar wel degelijk invloedrijk. Denk aan Egyptische farao’s zoals Hatsjepsoet, Griekse priesteressen, middeleeuwse abdissen, vrouwen die hun gemeenschap leidden, zorgden, onderwezen of geneesmiddelen kenden.

Tot ze, beetje bij beetje, hun plek verloren.

Niet omdat ze minder werden. Maar omdat systemen veranderden. Religie, politiek, wetenschap – ze gingen steeds vaker over mannen. En vrouwen? Die werden gereduceerd tot rollen: moeder, maagd of misleidster. Nuttig als je stil was, gevaarlijk als je kracht had.

Sommige vrouwen kwamen in opstand.

Lilith bijvoorbeeld – een figuur uit oude joodse teksten. Volgens dat verhaal was zij de éérste vrouw van Adam. Maar ze wilde zich niet onderwerpen. En werd de geschiedenis uit geschreven als demon.

En toch: vrouwen als Lilith keren terug. In verhalen. In herinneringen. En in lichamen. Want veel vrouwen van nu voelen die spanning nog steeds.

Ze kunnen alles, maar móeten ook alles.

Ze mogen ruimte innemen, maar voelen zich toch bezwaard.

Ze hebben een stem, maar vragen zich af of ze niet ‘te veel’ zijn.

Ze dragen lasten die niet van henzelf zijn.

In mijn praktijk hoor ik het vaak. Vrouwen die vastlopen in pleasegedrag, vermoeidheid, onverklaarbare spanningen. Alsof hun lijf een boodschap probeert over te brengen: dit klopt niet meer. Misschien zit er dus iets in dat oude gevoel. Dat er ooit ruimte was, die nu weer teruggevraagd mag worden.

"Je hoeft je plek niet te veroveren. Je hoeft je alleen te herinneren dat hij van jou is."

Wat ging er dan mis?

De val kwam niet in één klap, maar in fases. Een paar voorbeelden:

In de middeleeuwen hadden abdissen zoals Hildegard van Bingen enorm veel invloed. Ze schreven, componeerden, leidden kloosters. Maar met de opkomst van het kerkelijk patriarchaat werd hun ruimte steeds kleiner.
Tijdens de heksenvervolgingen (tussen 1450 en 1750) werden honderdduizenden vrouwen verdacht, gemarteld en gedood. Waarom? Vaak omdat ze kennis hadden van kruiden, genezing, geboorte of omdat ze alleenstaand waren. Of gewoon omdat ze 'te mondig' waren. Vrouwelijke macht werd verdacht, gevaarlijk, duivels.
Aletta Jacobs, eerste vrouwelijke arts in Nederland, moest strijden voor onderwijs, werk en stemrecht. Niet omdat ze niet slim genoeg was, maar omdat ze vrouw was.
Rosa Parks ging niet achterin de bus zitten. Michelle Obama weigerde zich te beperken tot 'first lady'. Frida Kahlo schilderde zichzelf – rauw en ongefilterd – in een tijd dat vrouwen vooral mooi moesten zijn.
En dan Lilith, symbool van ongewenste vrouwelijke autonomie. Haar verhaal werd uit religieuze teksten gehaald en vervangen door Eva – de vrouw die wél gehoorzaamde.

Het goede nieuws.

Vrouwen herinneren zich weer wie ze zijn. Soms letterlijk via lichaamswerk of therapie, soms via opstandigheid, vermoeidheid of woede. Wat eeuwenlang werd onderdrukt, komt terug. En dat betekent niet dat vrouwen nu strijdlustig alles moeten omgooien. Het betekent dat ze mogen stoppen met dragen wat niet van hen is. Dat ze hun plek terugpakken – in hun lijf, in hun keuzes, in hun manier van leven.

Misschien is het tijd dat vrouwen niet alleen hun plek terugpakken, maar zich ook herinneren dat die plek altijd al van hen was.

Wil je dit thema niet alleen lezen maar ook voelen en doorleven? Binnenkort geef ik een mini-workshop over vrouwelijke kracht, loyaliteit en lichaamswijsheid. Working titel: Lilith, leiderschap en het lichaam.
Meer info volgt – of stuur me alvast een berichtje als je erbij wilt zijn.

Je lichaam liegt niet: hoe spreekwoorden verklappen wat jij wegduwt

Tue, 27 May 2025 13:33:56 GMT

Wat je niet durft te voelen, drukt zich uit in je lijf - én in je taal

Lichaam en geest zijn onlosmakelijk verbonden

Soms zegt je lichaam iets voordat jij zelf doorhebt wat er aan de hand is. Je keel knijpt dicht, je maag draait om, je schouders verkrampen. En het bizarre is: we hebben er allemaal woorden voor. Denk aan uitdrukkingen als “een brok in je keel,” “iets ligt zwaar op de maag” of “de schouders ergens onder zetten.” We gebruiken ze dagelijks, zonder erbij stil te staan dat ze meer zijn dan beeldspraak. Ze zijn lijfspraak.

Fysieke klachten als signaal van emotionele belasting

Wat we voelen, beleven en verdringen, verdwijnt niet zomaar. Het zet zich vast in ons lijf. Je lichaam is geen losstaand systeem dat “toevallig” klachten produceert. Het is een spiegel van je binnenwereld. In mijn praktijk zie ik het keer op keer: mensen met angst, trauma of chronische stress ervaren die onbewuste spanning ook fysiek. Soms als hoofdpijn, soms als spierspanning, soms als onverklaarbare pijn.

Spreekwoorden als spiegel van het lichaam

Wat opvallend is: ons taalgebruik is ons allang vooruit. Onze spreekwoorden onthullen vaak precies waar het misgaat. “Iets op je lever hebben” wijst op emotionele frustratie. “Met de handen in het haar zitten” vertelt over machteloosheid. “Iets niet kunnen verteren” zegt alles over iets dat je mentaal of emotioneel niet hebt kunnen verwerken. Woorden die je lichaam als het ware al eerder heeft uitgesproken dan jijzelf.

Je lichaam spreekt – luister je wel?

Die taal is geen toeval. Het is cultureel opgeslagen wijsheid, ontstaan uit duizenden jaren van ervaring. En het is een ingang om beter naar jezelf te leren luisteren. Want als jouw lichaam zo’n spreekwoord letterlijk begint uit te leven – dan is het tijd om te stoppen met negeren. Niet alles is op te lossen met rust nemen, yoga of een nieuw matras. Soms moet je het échte werk doen: luisteren naar wat je lijf al die tijd al probeert te zeggen.

Wat vertelt jouw lichaam jou?

Wil je ontdekken wat jouw lichaam je eigenlijk vertelt? Dan ben je welkom voor een sessie waarin we die taal samen gaan ontcijferen. Want je hoeft het niet alleen te dragen – en zeker niet langer te onderdrukken.

Your brain als a Pharmacy: Happiness Hormones in action

Fri, 18 Apr 2025 10:27:48 GMT

How happiness hormones can help you with anxiety, stress, and pain.

Did you know your brain has its own built-in pharmacy?
Every day, your body produces chemicals that affect how you feel, think, and behave. These so-called happiness hormones can be consciously influenced. In my therapy practice, I regularly work with clients dealing with anxiety, low mood, or unexplained physical complaints. Sometimes, the solution is not in more talking, but in reactivating what your body already knows.

The Four Main Happiness Hormones

1. Dopamine – your inner motivator
Dopamine helps you focus, learn, and set goals. It gives you that satisfying feeling when you accomplish something.
Low levels? You feel sluggish, avoid tasks, and lack motivation.
Boost it? Try meditating, exercising, ticking off small tasks, or expressing yourself creatively through writing or art.

2. Oxytocin – the bonding hormone
Often called the “cuddle hormone,” oxytocin promotes connection, trust, and intimacy.
Low levels? You feel lonely, tense, or disconnected from others.
Boost it? Hug someone, talk with a friend, get a massage, listen to music, or meditate.

3. Serotonin – your stabilizer
Serotonin helps you feel confident, calm, and valued.
Low levels? You may experience mood swings, anxiety, low self-esteem, or sleep problems.
Boost it? Go for a walk in the sun, take a cold shower, move your body, or treat yourself kindly.

4. Endorphins – natural pain relievers
Endorphins provide a short burst of euphoria and help relieve pain or tension.
Low levels? You feel heavy, tense, or suffer from (chronic) pain.
Boost it? Laugh, cry, eat a piece of dark chocolate, enjoy spicy food, get creative, or move.

Therapy helps activate what’s already inside you
Many people believe happiness depends on external factors. But what if it’s also a biochemical process you can influence yourself? In therapy, we work together to uncover what’s blocking you and help you reconnect to your inner resources of peace, connection, and strength — step by step.

Want to learn how to get your brain working for you again?
Book a session or get in touch via www.lelela.nl. But only for those truly ready for change.

Je brein als apotheek: gelukshormonen in actie

Fri, 18 Apr 2025 10:14:31 GMT

Hoe je gelukshormonen je kunnen helpen bij angst, stress en pijn.

Wist je dat je brein een natuurlijke apotheek heeft?
Elke dag maakt je lichaam stoffen aan die invloed hebben op hoe je je voelt, denkt en beweegt. Die stoffen – ook wel gelukshormonen genoemd – kun je zélf beïnvloeden. In mijn praktijk werk ik regelmatig met mensen die last hebben van angst, somberheid of lichamelijke klachten zonder duidelijke oorzaak. Soms ligt de sleutel niet in "meer praten", maar in het opnieuw leren gebruiken van wat je lijf al in zich heeft.

De vier belangrijkste gelukshormonen:

1. Dopamine – je innerlijke motivator
Dopamine helpt je bij focus, leren en doelen stellen. Het geeft dat fijne gevoel als je iets hebt afgerond of ergens naartoe werkt.
Tekort? Je voelt je futloos, stelt alles uit en hebt weinig motivatie.
Boosten? Mediteren, bewegen, kleine taken afvinken, creatieve uitlaatkleppen zoals schrijven of tekenen.

2. Oxytocine – de verbindende kracht
Dit wordt niet voor niets het knuffelhormoon genoemd. Oxytocine versterkt verbinding, vertrouwen en intimiteit.
Tekort? Je voelt je alleen, gespannen of onveilig in relaties.
Boosten? Knuffelen, praten met een vriend(in), massage, muziek luisteren, mediteren.

3. Serotonine – je stabilisator
Serotonine zorgt voor zelfvertrouwen, rust en het gevoel dat je ertoe doet.
Tekort? Stemmingswisselingen, onzekerheid, angst of slaapproblemen.
Boosten? Wandelen in de zon, koud douchen, bewegen, jezelf verwennen met iets fijns.

4. Endorfines – natuurlijke pijnstillers
Endorfines geven je een korte euforische boost en helpen bij pijnbestrijding.
Tekort? Je voelt je zwaar, gespannen of ervaart (chronische) pijn.
Boosten? Lachen, huilen, chocola (ja echt!), pittig eten, creativiteit, massage.

In therapie activeren we wat al in jou zit.
Soms denken mensen dat geluk alleen een gevolg is van externe omstandigheden. Maar wat als het ook een biochemisch proces is waar je zélf invloed op hebt? In therapie onderzoeken we samen wat jou belemmert, en hoe je – stap voor stap – weer toegang krijgt tot je natuurlijke bronnen van rust, verbinding en kracht.

Wil je leren hoe je jouw brein weer voor je kunt laten werken?
Boek een sessie of neem contact met me op via www.lelela.nl. Alleen als je echt wilt veranderen!

Waarom je je al beter voelt zodra je een afspraak maakt

Tue, 18 Feb 2025 19:33:22 GMT

“Zodra ik een afspraak met jou heb ingepland, voel ik me al een stuk beter.”

“Zodra ik een afspraak met jou heb ingepland, voel ik me al een stuk beter.” Dat zei een cliënt laatst tegen me.

Misschien herken je het zelf ook: alleen al het idee dat je ergens hulp krijgt, geeft opluchting. Maar hoe komt dat eigenlijk?

Dit heeft te maken met het verwachtingseffect . Je brein bereidt zich voor op verbetering, waardoor je je direct beter voelt.

Milton Erickson, een pionier in hypnotherapie, vertelde ooit over een vrouw die steeds met de auto naar zijn praktijk reed, maar niet naar binnen durfde. Ze bleef op de oprit staan en belde Erickson op, keer op keer, om te vragen of het goed was dat ze daar bleef. Elke keer gaf hij haar toestemming.

Na verloop van tijd merkte ze dat ze zich, gewoon door op de oprit te staan, steeds beter voelde. De wetenschap dat ze op de juiste plek was en dat er een deur openstond als ze die stap ooit wilde zetten, gaf haar een gevoel van veiligheid en opluchting. Pas na meerdere keren op de oprit gestaan te hebben, besloot ze op een dag daadwerkelijk naar binnen te gaan.

Waarom werkt dit zo?

Je brein anticipeert op verbetering en zet processen in gang die ontspanning en herstel bevorderen.
Je geeft jezelf houvast – door een afspraak te maken of simpelweg in de juiste omgeving te zijn, neem je controle over de situatie. Dat alleen al vermindert stress.
Je creëert een positieve verwachting – en je brein volgt dat script.

Therapie begint dus niet pas op het moment dat je in de stoel zit, maar al op het moment dat je besluit er iets aan te doen. Soms is dat eerste stapje al een krachtig begin.

Coping with Anxiety and Adversity

Fri, 25 Oct 2024 11:38:15 GMT

Practical Tips and the Role of Hypnotherapy

We all face moments of anxiety and adversity in life. For some, it may be a sudden panic attack; for others, it may be an extended period of stress or uncertainty. Fortunately, there are practical ways to handle these feelings, and with hypnotherapy, we can build resilience and better manage challenging times.

1. Understand the source of your anxiety

It can be helpful to explore the root cause of your anxiety. Often, anxiety stems from specific events, memories, or beliefs. In hypnotherapy sessions, we work with the subconscious mind, where these deeper layers are stored, allowing you to gradually understand why certain situations trigger anxiety. This insight makes it easier to manage your anxiety effectively.

2. Establish a calming routine

A stable routine can bring peace to the mind and give you a sense of control during uncertain times. Simple habits like a few minutes of breathing exercises in the morning, a brief meditation, or a relaxing evening activity can help. Hypnotherapy assists you by teaching relaxation techniques that you can easily integrate into your daily routine.

3. Harness the power of positive visualization

Anxiety often feeds on negative images and scenarios. Hypnotherapy trains you to shift these images to positive visualizations. Rather than picturing the worst outcome, you learn to imagine calming and confident scenes. This gives your mind a chance to stay in a more relaxed state and helps keep anxiety at bay.

4. Learn to reframe your thoughts

Anxiety is often fueled by negative thoughts such as, “I can’t do this” or “This will go wrong.” Hypnotherapy can help reframe these thoughts into positive beliefs like, “I’ve overcome challenges before, and I can handle this too.” By reshaping your thoughts, you increase self-confidence and reduce anxiety.

5. Build resilience with Hypnotherapy

Hypnotherapy can help you become stronger in facing life’s challenges. During sessions, you learn to handle adversity and anxiety by working deeply within the subconscious mind, where patterns and behaviors are stored. The result? You build resilience, making you better equipped to handle unexpected challenges and difficulties. This inner strength ensures you remain calm and focused, even when things get tough.

Why Hypnotherapy?

Hypnotherapy not only provides immediate relief from anxiety and stress but also changes how your brain handles adversity. By addressing the root of anxiety and pain, hypnotherapy helps you break negative patterns and make room for calm and confidence.

Are you curious about how hypnotherapy can enrich your life? Contact us today for a free introductory consultation and explore the possibilities.

Omgaan met angst en tegenslag

Fri, 25 Oct 2024 11:29:47 GMT

Praktische tips en de rol van Hypnotherapie

In het leven krijgen we allemaal te maken met momenten van angst en tegenslag. Voor de een kan het een plotselinge angstaanval zijn, voor de ander een langdurige periode van stress of onzekerheid. Gelukkig zijn er praktische manieren om met deze gevoelens om te gaan en kunnen we onze veerkracht vergroten met de hulp van hypnotherapie.

1. Begrijp de bron van je angst

Het kan nuttig zijn om de onderliggende oorzaak van je angst te onderzoeken. Angst heeft vaak een wortel in specifieke gebeurtenissen, herinneringen of overtuigingen. Tijdens een hypnotherapiesessie werken we met het onderbewuste, waar deze diepere lagen liggen opgeslagen, en kun je langzaam begrijpen waarom bepaalde situaties angst oproepen. Dit inzicht maakt het gemakkelijker om je angst te beheersen.

2. Creëer een kalmerende routine

Een vaste routine kan rust geven aan de geest en je meer controle laten voelen in onzekere tijden. Denk aan een paar minuten ademhalingsoefeningen in de ochtend, een korte meditatie of een ontspannende activiteit in de avond. Hypnotherapie helpt je door het aanleren van ontspanningstechnieken die je eenvoudig in je dagelijkse routine kunt inbouwen.

3. De kracht van positieve visualisatie

Angst voedt zich vaak met negatieve beelden en scenario’s. Hypnotherapie leert je om deze beelden om te buigen naar positieve visualisaties. In plaats van je de ergste uitkomst voor te stellen, leer je om rustgevende en zelfverzekerde beelden voor je te zien. Dit geeft je brein een kans om in een kalmere staat te blijven en helpt angst op afstand te houden.

4. Leer je gedachten te herformuleren

Angst wordt vaak gevoed door negatieve gedachten zoals “Ik kan dit niet” of “Dit zal misgaan.” Hypnotherapie helpt om deze gedachten te herformuleren naar positieve overtuigingen, zoals “Ik heb eerder moeilijke situaties overwonnen, en dat kan ik nu ook.” Door je gedachten opnieuw vorm te geven, vergroot je je zelfvertrouwen en verminder je angst.

5. Bouw veerkracht op met Hypnotherapie

Hypnotherapie kan je helpen om sterker in het leven te staan. Tijdens sessies leer je omgaan met tegenslag en angst door diep in je onderbewuste te werken, waar patronen en gedragingen zijn opgeslagen. Het resultaat? Je bouwt veerkracht op, waardoor je beter bestand bent tegen onverwachte tegenslagen en moeilijkheden. Deze innerlijke kracht zorgt ervoor dat je kalm en gefocust blijft, zelfs als het tegenzit.

Waarom Hypnotherapie?

Hypnotherapie biedt niet alleen direct verlichting van angst en stress, maar het verandert ook hoe je brein met tegenslagen omgaat. Door te werken aan de bron van angst en pijn, helpt hypnotherapie je om negatieve patronen te doorbreken en ruimte te maken voor rust en zelfvertrouwen.

Meer weten? Plan gerust een vrijblijvend informatiegesprek via de contactpagina

What does fear do?

Mon, 07 Oct 2024 16:41:03 GMT

Is fear a friend or a foe?

If you have a significant fear, anxiety disorder, or phobia, you probably don’t experience your anxiety as a friend. In such cases, fear has quite a big impact on your life.

Yet, fear is incredibly useful; it acts as a protective mechanism that helps you survive dangerous situations—like a friend.

Imagine you're driving on the motorway, and suddenly a car swerves towards you. Your first reaction is to automatically swerve away, even before you consciously realise you need to react. Then, you might decide to honk your horn, so the other driver notices you and returns to their own lane.

In these kinds of situations, your body reacts immediately, without you having to think about it.

That’s the essence of fear : an automatic response from your body designed to protect you. This response is triggered by a network of brain regions that become active as soon as your brain detects a threat.

When you feel anxious, a lot changes in your body:

Your heart rate and breathing speed up to supply your muscles with more energy so you can react more quickly.
Your muscles tense up, which can lead to trembling hands or shaky knees.
Processes that aren’t immediately necessary, like digestion, slow down. This can cause nausea or a dry mouth.
You start to sweat to keep your body cool.
You become extra alert to everything around you and also to what’s happening in your body.

These physical reactions can make you feel nauseous. For someone with emetophobia , this nausea can only intensify the anxiety, creating a self-reinforcing cycle of fear.

Wat doet angst?

Mon, 07 Oct 2024 16:30:53 GMT

Is angst een vriend of een vijand?

Als je een grote angst, angststoornis of een fobie hebt, dan verwacht ik niet dat je je angst als een vriend ervaart. In die gevallen heeft de angst nogal een grote impact op je leven.

Toch is angst ontzettend nuttig en werkt het als een beschermingsmechanisme dat je helpt om in gevaarlijke situaties te overleven. Als een vriend.

Stel dat je op de snelweg rijdt en ineens een auto op je afkomt. Je eerste reactie is om automatisch uit te wijken, nog voordat je bewust bedenkt dat je moet reageren. Daarna besluit je wellicht om te claxonneren, zodat de andere bestuurder je opmerkt, en teruggaat naar zijn eigen rijbaan.

Je lichaam reageert in dit soort situaties direct, zonder dat je erover hoeft na te denken.

Dat is de kern van angst : een automatische reactie van je lichaam om je te beschermen. Deze reactie wordt aangestuurd door een netwerk van hersengebieden die actief worden zodra je hersenen een bedreiging detecteren.

Wanneer je je angstig voelt, verandert er veel in je lichaam:

Je hartslag en ademhaling versnellen om je spieren van meer energie te voorzien zodat je sneller kunt handelen.
Je spieren spannen zich aan, waardoor je last kunt krijgen van trillende handen of knikkende knieën.
Processen die op dat moment niet nodig zijn, zoals de spijsvertering, vertragen. Dit kan misselijkheid veroorzaken of zorgen voor een droge mond.
Je gaat zweten om je lichaam koel te houden.
Je wordt extra alert op alles om je heen en ook op wat er in je lichaam gebeurt.

Deze lichamelijke reacties kunnen ervoor zorgen dat je je misselijk voelt. Bij iemand met braakangst kan die misselijkheid de angst alleen maar versterken, waardoor de angst zichzelf in stand houdt.

The road to happiness

Tue, 24 Sep 2024 10:52:24 GMT

"Overcoming obstacles and finding inner strength"

On a clear morning, as the sun just rose above the horizon, Emma decided it was time. She had felt a longing to go to that one place, a place she knew deep in her heart would make her happy. The place had no name, but she felt it was where peace and joy met, a place where she could be herself, free from the worries and doubts that dominated her daily life.

She packed her backpack with the essentials she thought she would need: a bottle of water, some food, and a small notebook to write down her thoughts. She closed the door behind her and started walking, her gaze fixed ahead. The road was long, she knew, but she was determined to reach that place. The first few hours passed effortlessly. The path was straight and simple, surrounded by trees gently rustling in the wind. Emma felt lighter with each step, as if the worries of her daily life were slowly falling away from her. She smiled as she walked, looking forward to what was to come.

The River

But as the day progressed, the path began to change. It became rougher, with stones making her steps unstable. The trees around her grew denser, their shadows longer and darker. Suddenly, she found herself facing her first obstacle: a wide, turbulent river, with no bridge or crossing in sight.

Emma paused, her heart beating faster. She felt a surge of unease. How could she cross this river? She walked along the bank, looking for a spot where the water seemed shallower. She considered turning back, but the image of that place, the feeling of happiness awaiting her, pushed her forward. She sat on a rock and looked at the river, which seemed to challenge her. Instead of looking away, she kept watching. She saw the rapids but also the calmer spots. And then, after a while, she spotted a few large stones forming a sort of natural bridge just below the surface of the water. Taking a deep breath, she decided to try. Step by step, she moved forward, carefully placing her feet on the slippery stones. It wasn't easy, and a few times she nearly slipped, but she didn't give up. Eventually, she reached the other side, her heart pounding with relief and pride.

The Forest

She continued on her way, and after a while, the landscape changed again. She found herself in a dense forest, where the trees stood so close together that hardly any sunlight penetrated through the leaves. The path before her was barely visible, and everywhere she looked, she saw nothing but thick, dark trees. She felt the first wave of doubt. How would she get through without getting lost? Just as she began to feel lost, she heard a soft rustling behind her. From the shadows appeared an old man with a long beard and a kind face. He wore a simple cloak and leaned on a walking stick. Emma felt at once that she could trust this man.

"You seem lost, young lady," the man said with a warm smile.

Emma nodded. "I'm trying to reach a place where I can be happy, but this forest seems endless."

The man nodded understandingly. "This forest is treacherous but not impassable. You just need the right guide." He pulled a small, handmade map from his cloak and handed it to Emma. "This map will guide you, but also trust your instincts. Sometimes the lines on the map don't show everything."

Emma thanked the man and took the map. When she looked up again, he was gone. With the map in hand, she began to navigate her way through the forest. The map wasn't a detailed representation but provided clues for landmarks: a large fallen tree, a rock shaped like a face, and a clearing where three old oaks stood. She followed the map closely, and every time she doubted, she closed her eyes for a moment and listened to her inner voice, which pointed her in the right direction. Eventually, she found her way out of the forest. The trees receded, the path became visible again, and Emma felt a new strength rising within her. She had not only trusted the map but also herself, and that had saved her.

The Mountain

But her journey wasn't over yet. After the forest, she came to a steep hill, covered with loose stones and sharp rocks. The slope was so steep that she wondered if she would ever reach the top. Every step she took seemed to betray her feet, and every move forward seemed like a step back. She felt her strength waning and noticed that her backpack, which had served her earlier, now felt like a burden.

Emma stopped for a moment, exhausted and discouraged. She thought of turning back but knew deep down that she couldn't do that. As she pondered, her gaze fell on a small bush beside the path. Hanging from a branch was a sturdy rope, perhaps left behind by someone who had gone before her. Without hesitation, she grabbed the rope and used it to pull herself up, step by step. It was hard work, but with the rope as a help and her willpower as a driving force, she finally reached the top of the hill. Blessed by the fresh wind caressing her face, she looked around and saw how far she had come. The river, the forest, the hill—all lay behind her, like memories of the challenges she had overcome.

The Great Oak

Before her, in the distance, lay the place she had been searching for. A meadow bathed in the golden light of the setting sun, with an old, large oak tree in the middle, its broad branches reaching up like arms to the sky. This was it, the place she had always longed for. Emma let herself sink down under the oak tree, her back against the rough bark. She closed her eyes and took a deep breath. This was it. The place where she could be herself, free from fear and worries. But she also realized that the journey here, with all its obstacles, had prepared her for this moment. She had learned that obstacles weren't endpoints but challenges that made her stronger, helping her truly appreciate the place of happiness and peace.

And as the sun slowly disappeared beyond the horizon, Emma felt a deep peace rise within her. She knew this wasn't the end of her journey but merely a new beginning. The path to happiness wasn't a straight line but a path full of obstacles that helped her grow, ultimately reaching what she had always carried within her: the ability to be happy, regardless of the challenges she faced.

De weg naar geluk

Tue, 24 Sep 2024 10:51:50 GMT

Over het overwinnen van obstakels en het vinden van innerlijke kracht

Op een heldere ochtend, toen de zon net boven de horizon verscheen, besloot Emma dat het tijd was. Ze had al langer het verlangen gevoeld om naar die ene plek te gaan, een plek waarvan ze diep in haar hart wist dat ze daar gelukkig zou zijn. De plek had geen naam, maar ze voelde dat het een plek was waar rust en vreugde elkaar ontmoetten, een plek waar ze zichzelf zou kunnen zijn, zonder de zorgen en twijfels die haar dagelijks leven bepaalden.

Ze pakte haar rugzak, gevuld met de essenties die ze dacht nodig te hebben: een fles water, wat eten, en een klein notitieboekje om haar gedachten op te schrijven. Ze sloot de deur achter zich en begon te lopen, met een vaste blik vooruit. De weg was lang, dat wist ze, maar ze was vastberaden om die plek te bereiken. De eerste uren verliepen moeiteloos. Het pad was recht en eenvoudig, omringd door bomen die zachtjes ritselden in de wind. Emma voelde zich lichter met elke stap, alsof de zorgen van haar dagelijkse leven langzaam van haar afvielen. Ze glimlachte terwijl ze liep, zich verheugend op wat zou komen.

De rivier

Maar naarmate de dag vorderde, begon het pad te veranderen. Het werd ruwer, met stenen die haar stappen onstabiel maakten. De bomen om haar heen werden dichter, hun schaduwen langer en donkerder. Plotseling stond ze voor haar eerste obstakel: een brede rivier, onstuimig en woest, zonder een brug of een doorgang in zicht.

Emma bleef staan, haar hart sneller kloppend. Ze voelde de onrust opborrelen. Hoe kon ze deze rivier oversteken? Ze liep langs de oever, op zoek naar een plek waar het water minder diep leek. Ze overwoog om terug te keren, maar het beeld van die plek, het gevoel van het geluk dat haar wachtte, dreef haar voort. Ze ging op een steen zitten en keek naar de rivier, die haar leek uit te dagen. In plaats van weg te kijken, bleef ze observeren. Ze zag de stroomversnellingen, maar ook de rustigere plekken. En toen, na een tijdje, zag ze een paar grote stenen die een soort natuurlijke brug vormden, net onder het wateroppervlak. Met een diepe ademhaling besloot ze het te proberen. Stap voor stap ging ze vooruit, haar voeten voorzichtig op de gladde stenen plaatsend. Het was niet makkelijk, en een paar keer gleed ze bijna uit, maar ze gaf niet op. Uiteindelijk bereikte ze de overkant, haar hart bonzend van opluchting en trots.

Het bos

Ze vervolgde haar weg, en na een tijdje veranderde het landschap opnieuw. Ze bevond zich nu in een dicht woud, waar de bomen zo dicht op elkaar stonden dat er nauwelijks zonlicht door de bladeren drong. Het pad voor haar was nauwelijks zichtbaar, en overal waar ze keek, zag ze niets dan dikke, donkere bomen. Ze voelde de eerste golf van twijfel. Hoe zou ze hier doorheen komen zonder te verdwalen? Net toen ze zich verloren begon te voelen, hoorde ze een zacht geritsel achter haar. Uit de schaduwen verscheen een oude man, met een lange baard en een vriendelijk gezicht. Hij droeg een eenvoudige mantel en leunde op een wandelstok. Emma voelde meteen dat ze deze man kon vertrouwen.

"Je lijkt verdwaald, jongedame," zei de man met een warme glimlach.

Emma knikte. "Ik probeer een plek te bereiken waar ik gelukkig kan zijn, maar dit woud lijkt geen einde te hebben."

De man knikte begrijpend. "Dit woud is verraderlijk, maar niet ondoordringbaar. Je hebt alleen de juiste gids nodig." Hij haalde uit zijn mantel een kleine, handgemaakte kaart tevoorschijn en overhandigde die aan Emma. "Deze kaart zal je de weg wijzen, maar vertrouw ook op je instinct. Soms laten de lijnen op de kaart niet alles zien."

Emma bedankte de man en nam de kaart aan. Toen ze weer opkeek, was hij verdwenen. Met de kaart in de hand begon ze haar weg door het woud te zoeken. De kaart was geen gedetailleerde weergave, maar gaf aanwijzingen voor oriëntatiepunten: een grote omgevallen boom, een rots in de vorm van een gezicht, en een open plek waar drie oude eiken stonden. Ze volgde de kaart nauwkeurig, en elke keer dat ze twijfelde, sloot ze even haar ogen en luisterde naar haar innerlijke stem, die haar de juiste richting aangaf. Uiteindelijk vond ze haar weg uit het woud. De bomen weken terug, het pad werd weer zichtbaar en Emma voelde een nieuwe kracht in zich opkomen. Ze had niet alleen op de kaart vertrouwd, maar ook op zichzelf, en dat had haar gered.

De berg

Maar haar reis was nog niet voorbij. Na het woud kwam ze bij een steile heuvel, bedekt met losse stenen en scherpe rotsen. De helling was zo stijl dat ze zich afvroeg of ze ooit de top zou bereiken. Elke stap die ze zette, leek haar voeten te verraden, en elke beweging vooruit leek een stap terug te zijn. Ze voelde haar krachten afnemen en merkte dat haar rugzak, die haar eerder had gediend, nu als een last begon te voelen.

Emma stopte even, uitgeput en ontmoedigd. Ze dacht aan terugkeren, maar wist diep vanbinnen dat ze dat niet kon doen. Terwijl ze nadacht, viel haar blik op een kleine struik naast het pad. Aan een tak hing een stevig touw, misschien achtergelaten door iemand die haar was voorgegaan. Zonder te aarzelen greep ze het touw en gebruikte het om zichzelf voort te trekken, stap voor stap. Het was zwaar werk, maar met het touw als hulp en haar wilskracht als drijfveer, bereikte ze uiteindelijk de top van de heuvel. Zegend door de frisse wind die haar gezicht streelde, keek ze om zich heen en zag hoe ver ze was gekomen. De rivier, het woud, de heuvel – ze lagen allemaal achter haar, als herinneringen aan de uitdagingen die ze had overwonnen.

De grote eik

Voor haar, in de verte, lag de plek die ze zocht. Een weide badend in het gouden licht van de ondergaande zon, met een oude, grote eik in het midden, met brede takken die als armen naar de hemel reikten. Dit was het, de plek waar ze altijd naar had verlangd. Emma liet zich onder de eik zakken, haar rug tegen de ruwe bast. Ze sloot haar ogen en ademde diep in. Dit was het. De plek waar ze zichzelf kon zijn, vrij van angst en zorgen. Maar ze besefte ook dat de reis hiernaartoe, met al zijn obstakels, haar had voorbereid op dit moment. Ze had geleerd dat obstakels geen eindpunt waren, maar uitdagingen die haar sterker maakten, die haar hielpen om de plek van geluk en rust echt te waarderen.

En terwijl de zon langzaam achter de horizon verdween, voelde Emma een diepe vrede in zich opkomen. Ze wist dat dit niet het einde van haar reis was, maar slechts een nieuw begin. De weg naar geluk was niet één rechte lijn, maar een pad vol obstakels die haar hielpen groeien, om uiteindelijk datgene te bereiken wat ze altijd al in zich droeg: het vermogen om gelukkig te zijn, ongeacht de uitdagingen die ze tegenkwam.

Your castle

Mon, 05 Aug 2024 17:14:59 GMT

A metaphor for selfexploration and selfacceptance

The Castle: A Metaphor from Debbie Ford’s *The Dark Side of the Light Chasers*

As promised in my previous blog about inner child work, here is the story of the Castle from Debbie Ford's book *The Dark Side of the Light Chasers*. This is a freely translated version.

Imagine yourself as a vast castle, with long hallways and thousands of rooms. Every room in the castle is perfect and holds a special gift. Each room represents a particular aspect of yourself and is an integral part of the complete, perfect castle.

As a child, you explored every inch of your castle without shame or judgment. Fearlessly, you ventured into every room to discover its treasures and understand its mysteries. You entered each space with love, whether it was a bathroom, a bedroom, a utility room, or a basement. Every room was unique. Your castle was filled with light, love, and wonder. But one day, someone came to your castle and told you that one of your rooms was not good, that it certainly did not belong in your castle. If you wanted a perfect castle, they said, you’d better close that room off. Wanting love and acceptance, you quickly closed the room.

Time passed, and more people visited your castle. They all had opinions about the various rooms, telling you which ones they liked and which ones they didn’t. Gradually, you began to shut more and more doors. Your beautiful rooms were closed off, no longer letting light in, and they faded into darkness. From then on, you continued closing doors for various reasons. You shut doors because you were afraid, or because you thought the rooms were too extravagant. You closed off rooms that were too modern or too old-fashioned. You even closed doors because those rooms didn’t exist in other castles. Religious leaders told you not to dwell in certain rooms, so you closed those doors as well. Every door that led to something that didn’t meet societal standards or your own ideals was shut. The days when your castle seemed endless and your future exciting and bright were gone. You no longer loved each room with the same affection and admiration. Rooms you once took pride in, you now wished would disappear. You tried to find ways to get rid of them, but they were part of your castle.

After you had shut the doors to several rooms you didn’t like, time passed. And one day, you simply forgot those rooms existed. At first, you didn’t realize what you were doing when you closed the rooms. It gradually became a habit. As everyone gave you different messages about how a beautiful castle should look, it became easier to listen to them than to trust your own inner voice—the voice that loved the entire castle. By closing those rooms, you began to feel safe. Soon, you found yourself living in just a few small rooms. You had learned to shut life away, and you felt comfortable doing so. Many of us closed so many rooms that we even forgot we were ever a castle. We just assumed we were a small cottage with two bedrooms and in need of repair.

Now, imagine that your castle is the place where everything about you exists, both good and bad, and that every aspect that exists on this planet lives within you. One of your rooms is love, another is courage, one is elegance, and another is grace. There are countless rooms: creativity, femininity, masculinity, honesty, integrity, health, assertiveness, sensuality, strength, shyness, hatred, greed, frigidity, laziness, arrogance, illness, and anger. Each room is an essential part of the whole, and each room has a counterpart somewhere in your castle. We are only truly satisfied when we realize what we are capable of. The fact that we are not content with ourselves drives us to seek out the lost rooms of our castle. We can only discover our uniqueness when we open all the doors to the rooms in our castle.

The Path to Self-Acceptance

The castle metaphor, as described by Debbie Ford, highlights the importance of embracing your inner child and recognizing and accepting all the traits within you. You need the freedom to be who you are, to feel that every room in your castle is welcome. You should be able to exist in your full glory without closing doors in your beautiful castle. Each room contains something valuable. Learn to appreciate this and open each room to your 'guests.' Always ensure that you meet your own needs, so you can be who you truly are.

Reflection and Action

1. Which rooms have you closed off?

These could be aspects of yourself that you've suppressed due to fear, shame, or the influence of others.

2. Who or what do you often judge?

This can indicate which aspects of yourself you have shut away or denied.

3. What are the opposing rooms in your castle?

For example, alongside a room of confidence or arrogance, there may be a room of humility and loyalty. Recognizing both aspects can help you integrate your full self.

Conclusion

The castle metaphor invites us to explore our inner world and reopen the closed rooms. By doing so, we can realize our full potential and live a life aligned with our true nature. This journey requires courage and perseverance, but the reward is a deeper connection with ourselves and a greater sense of fulfillment.

“Only in the presence of your entire self can you appreciate your magnificence and enjoy the totality and uniqueness of your life.”

Healing your inner child

Mon, 05 Aug 2024 17:05:53 GMT

The road to selfexploration and happiness

Inner child work is a term increasingly found in the realms of personal development and therapy. It refers to the process of exploring and healing the parts of yourself that were wounded during your childhood and continue to affect your adult life.

As a child, you were highly vulnerable and dependent on your parents or caregivers. When you didn't receive the love, care, and support you needed, you might have begun to protect yourself by adapting, dissociating, or avoiding. These patterns can carry over into your adult life, leading to issues in relationships, work, and self-esteem.

What is Inner Child Work?

Inner child work involves healing these wounds by providing the love, care, and support that you lacked and still need. This can be achieved through various techniques such as visualization, meditation, voice dialogue, and hypnotherapy.

Imagine closing your eyes and visualizing yourself as a five-year-old child. See this child before you, feel the emotions you had as a child. Talk to this inner child, offering the reassurance and love it needs. This visualization can help you connect with the feelings and needs of your inner child.

The Essence of Inner Child Work

A key aspect of inner child work is acknowledging and accepting your inner children. This means taking your feelings, needs, and desires seriously, rather than ignoring or suppressing them. By doing this, you can help your inner children feel safe and loved, which is essential for your well-being and happiness. Another crucial element is letting go of old beliefs and patterns that no longer serve you. This may involve becoming aware of your negative thoughts and replacing them with positive affirmations. It can also mean healing old emotional wounds through forgiveness and compassion.

For example, if you were often told as a child that you weren't good enough, this could leave a deep scar. By now affirming to yourself that you are indeed good enough, and repeating this daily, you can begin to let go of these old beliefs and improve your self-image.

Embracing the Shadow Side

Everyone has shadow sides that they would rather not acknowledge, often burying them deep inside. In Jungian depth psychology, one aspect of the work involves accepting your shadow. Debbie Ford uses a metaphor in her book The Dark Side of the Light Chasers, likening the process to exploring a castle. She writes (loosely translated): "Only in the presence of your full self can you appreciate your greatness and enjoy the wholeness and uniqueness of your life." Self-acceptance is the foundation of a happy life. I will share more about this story in a next newsletter.

The Benefits and Challenges

Although inner child work can sometimes be challenging, it helps you to connect more deeply with your true self and free yourself from limiting patterns and beliefs. By giving yourself the love, care, and support you need, you can feel more complete and happier, finding greater fulfillment in your life.

Conclusion

Inner child work is a powerful process of self-discovery and healing. It involves acknowledging and accepting your inner children and providing the love, care, and support you need. By becoming aware of old patterns and beliefs and letting them go, you can free yourself from limitations and find more satisfaction and joy in your life.

What would you do if you could be a child for half a day again? What does your inner child need?

Het kasteel

Mon, 05 Aug 2024 06:30:00 GMT

Een Metafoor voor Zelfontdekking en Acceptatie

Zoals ik heb toegezegd in mijn vorig blog over innerlijk kindwerk, vind je hierna het verhaal van het Kasteel van Debby Ford uit het boek 'The Dark Side of the Light Chasers'. Het is een vrij vertaalde versie.

Stel je voor dat je een groot kasteel bent, met lange gangen en duizenden kamers. Iedere kamer in het kasteel is perfect en bezit een speciaal geschenk. Iedere kamer vertegenwoordigt een bepaald aspect van jezelf en vormt een geïntegreerd deel van het complete, perfecte kasteel.

Als kind onderzocht je iedere centimeter van je kasteel zonder schaamte of oordeel. Zonder angst doorzocht je iedere kamer om er juwelen te ontdekken en het mysterie ervan te doorgronden. Met liefde betrad je iedere ruimte, of het nu een toilet, een slaapkamer, een badkamer of een kelder was. Iedere kamer was uniek. Je kasteel was vol van licht, liefde en verwondering. Maar op een dag kwam er iemand naar jouw kasteel en vertelde je dat een van je kamers niet goed was, dat die toch zeker niet in jouw kasteel thuishoorde. Als je een perfect kasteel wilde hebben, kon je volgens die persoon deze kamer maar beter afsluiten. Omdat je liefde zocht en geaccepteerd wilde worden, sloot je snel de kamer af.

De tijd verstreek, en er kwamen steeds meer mensen naar je kasteel. Zij gaven allemaal hun mening over de diverse kamers. Ze lieten weten welke zij wel leuk vonden en welke niet. Langzaam maar zeker sloot je de ene na de andere deur af. Je prachtige kamers werden afgesloten, het licht viel er niet langer naar binnen en zij verdwenen in het donker. Vanaf die tijd sloot je steeds meer deuren, om verschillende redenen. Je sloot deuren omdat je bang was, of omdat je dacht dat de kamers te overdadig waren. Je sloot de deur naar de kamers die te modern of juist ouderwets waren. En je sloot deuren omdat een van jouw kamers in andere kastelen niet voorkwam. Je religieuze leiders vertelden je dat je niet langer in bepaalde kamers mocht verblijven, dus deed je weer een deur dicht. Iedere deur die toegang gaf tot iets dat niet aan de maatstaven van de maatschappij of je eigen ideaal voldeed, ging dicht. De dagen waarin je kasteel eindeloos scheen en je toekomst opwindend en helder, waren voorbij. Je hield niet langer van iedere kamer met dezelfde liefde en bewondering. Kamers waar je eens trots op was, wilde je nu liever laten verdwijnen. Je probeerde manieren te verzinnen om deze kwijt te raken, maar ze maakten deel uit van je kasteel.

Nadat je de deur gesloten had naar verscheidene kamers die je niet leuk vond, verstreek de tijd. En op een dag vergat je gewoon dat die kamers er waren. In het begin realiseerde je je niet wat je aan het doen was toen je de kamers afsloot. Het werd langzamerhand een gewoonte. Omdat iedereen je verschillende boodschappen gaf over hoe een prachtig kasteel eruit zou moeten zien, werd het gemakkelijker om naar hen te luisteren dan te vertrouwen op je eigen innerlijke stem, de stem die het complete kasteel liefhad. Door die kamers af te sluiten, begon je je veilig te voelen. Al snel merkte je dat je nog slechts een paar kleine kamertjes bewoonde. Je had geleerd hoe je het leven kon wegsluiten, en je voelde je daarbij op je gemak. Velen van ons hadden zoveel kamers afgesloten, dat ze zelfs vergaten dat ze ooit een kasteel waren geweest. Ze namen gewoon aan dat ze slechts een klein huisje waren met twee slaapkamers en achterstallig onderhoud.

Stel je nu eens voor dat je kasteel de plek is waar je alles van jezelf laat worden, zowel het goede als het slechte, en dat ieder aspect dat op deze planeet bestaat in jou woont. Een van je kamers is liefde, een is moed, een is elegantie en een andere is genade. Er zijn eindeloos veel kamers: creativiteit, vrouwelijkheid, mannelijkheid, eerlijkheid, integriteit, gezondheid, assertiviteit, sensualiteit, kracht, verlegenheid, haat, hebzucht, frigiditeit, luiheid, arrogantie, ziekte en kwaad. Iedere kamer is een essentieel onderdeel van het geheel en iedere kamer heeft een tegenpool ergens in jouw kasteel. Gelukkig zijn we alleen tevreden wanneer we dat verwezenlijken waartoe wij in staat zijn. Het feit dat we niet tevreden zijn met onszelf, zet ons ertoe aan de verloren kamers van ons kasteel te zoeken. Wij kunnen onze uniekheid alleen vinden wanneer wij alle deuren van de kamers in ons kasteel openen.

De Weg Naar Zelfacceptatie

De metafoor van het kasteel, zoals beschreven door Debbie Ford, toont het belang van het houden van je innerlijke kind en het erkennen en accepteren van alle eigenschappen die je in je hebt. Je hebt de vrijheid nodig om te mogen zijn wie je bent, zodat je voelt dat alle kamers in je kasteel welkom zijn. Dat je in volle glorie mag zijn wie je bent en je geen deuren hoeft te sluiten in je prachtige kasteel. Elke kamer bevat iets waardevols. Leer dit te waarderen en elke kamer open te stellen voor je ‘gasten’. Zorg ervoor dat je ten alle tijden voorziet in je behoeften, zodat je mag zijn wie je bent.

Reflectie en Actie

1. Welke kamers heb je afgesloten?

Dit kunnen aspecten van jezelf zijn die je hebt onderdrukt vanwege angst, schaamte, of de invloed van anderen.

2. Wie of wat veroordeel je vaak?

Dit kan een aanwijzing zijn voor welke aspecten van jezelf je hebt afgesloten of ontkend.

3. Wat zijn de tegengestelde kamers in jouw kasteel?

Bijvoorbeeld, naast een kamer van zelfverzekerdheid of arrogantie kan er een kamer van bescheidenheid en loyaliteit zijn. Het erkennen van beide aspecten kan helpen bij het integreren van je volledige zelf.

Conclusie

Het kasteel als metafoor nodigt ons uit om onze innerlijke wereld te verkennen en de gesloten kamers weer te openen. Door dit te doen, kunnen we ons volledige potentieel benutten en een leven leiden dat in overeenstemming is met onze ware aard. Het vraagt moed en doorzettingsvermogen, maar de beloning is een diepere verbinding met onszelf en een groter gevoel van vervulling.

“Only in the presence of your entire self can you appreciate your magnificence and enjoy the totality and uniqueness of your life.”

Ouch! A kiss to make it better.

Fri, 02 Aug 2024 09:41:20 GMT

Should you learn to live with your pain, or is a life without pain also possible?

Ouch!!! A kiss to make it better? Or should we perhaps put a plaster on it? A nice one with a Minions picture or Olaf from Frozen. And the pain is already much less. Strange, isn’t it? Or do you not find that strange? And… just a different question, should you learn to live with your pain, or is a life without pain also possible? Before we dive deeper into that, let’s consider this. Pain is essential for preserving life. It serves as a signal. As soon as we experience or are about to experience pain, it is seen as a warning. Pain is therefore a good thing; it acts as a warning. It’s important to always have pain complaints medically examined and treated where possible.

But what exactly is pain?

The most commonly used definitions are:

Pain is an unpleasant sensory and emotional experience associated with actual or potential tissue damage, or described in terms of such damage (IASP).
Pain is what the patient says it is and occurs when the patient says it occurs (McCaffery).

Additionally, we can distinguish between acute pain and chronic pain. Chronic pain is pain that lasts more than three months or recurs frequently over a long period and is not easily relieved (although it can be).

It makes me wonder: is a hangover also chronic then? It keeps coming back �� Because the solution is quite simple, right? Just stop drinking (too much) and voilà, you’re cured. Hallelujah. Or do you find that too simplistic…

Now imagine… it’s that simple. That you have the choice to relieve or even not feel that pain, that hangover, that sensation. Without a plaster, without a pill, simply because you choose to reduce the sensation. Have you spotted the keywords in the definitions? Sensory and emotional experience. What the patient says (also: experiences, feels, thinks) it is. Feelings and emotions come from the subconscious, and how you experience things is influenceable. This means we can change or reduce the sensation.

Pain relief. How?

By giving it a kiss and putting on a plaster or giving an ice cream. In short: shifting focus. What you focus on becomes bigger. You become tense and thus experience more pain.

Or by applying an NLP technique where you change the sensation. Try the following with acute headache:

Ask yourself where the headache is;
Ask if you can put a fence around the area of the headache;
What colour is it (usually red or black);
Change the colour from red/black to pink;
Change the colour from pink to skin colour;
Now change the colour from skin colour to white;
And now change the colour from white to transparent;
Good, now remove the fence;
You feel better.

Or by seeing a hypnotherapist, who can help reduce your pain or teach you how to manage it yourself.

There are various ways to address pain through hypnosis. For some, pain relocation works better, for others, dissociation is very effective, and for others… you get the idea, it’s customised.

I already consider my job wonderful, as I get to help people overcome fears and phobias, become happier and more confident, lose weight, and more. It would also bring me a lot of joy and satisfaction to help you reduce pain.

Vier jij je leven of alleen je vakantie

Thu, 01 Aug 2024 13:02:06 GMT

Je leven elke dag vieren

Even helemaal afschakelen en lekker genieten van zon, zee of wat er voor nodig is om te relaxen en heerlijk vakantie te vieren.
Het is dag vijf op ons vakantieadres op onze favoriete vakantieplek in Spanje. Mijn partner zit op zijn gemak voor de tv met een pilsje erbij en kijkt naar de Zomerspelen. Ik niet zo’n enorme sportfan, dus kijk ik tijdens allerlei andere bezigheden met een schuin oog naar de tv.

Jammer genoeg of gelukkig hebben we op het appartement geen wifi. Dat betekent dat ik achter een laptop offline op het terras zit te werken en later deze blog op een USB stick moet zetten. Redelijk primitief, tóch? En omdat we ook geen kok of hulp in de huishouding hebben, heb ik (de wasmachine dan) vandaag 2 wassen gewassen en ga ik over een uur of zo voor het eten zorgen. Uiteraard kunnen we ook uit gaan eten, maar we kiezen er vandaag voor om lekker thuis te blijven. Heerlijk chillen, geen make-up, geen ingewikkeld kapsel en gewoon iets makkelijks aan. Weet je wat, ik ga eerst nog even zwemmen.

Tja, het ritme ligt hier toch net even anders dan in Nederland. Uiteraard heeft dat ook te maken met de temperatuur. We staan vroeg op, gaan een stuk lopen, doen inkopen, drinken wat op een terrasje en lopen weer terug. We eten wat en doen ook aan siësta. Zalig! En dan de kers op de taart, we kunnen heerlijk lang buiten zijn, buiten eten, en gaan ook wat later naar bed. En ik ervaar het als pure luxe dat we na de siësta kunnen besluiten om te gaan zwemmen of niet. Dat is het mooie van vakantie, niets moet en je kunt simpelweg kiezen wat je gaat doen…
Maar wacht eens even, hoe zit dat dan met je dagelijks leven, heb je daar geen keuze? Kun je daar dan niet doen wat je wilt? Wat nu, als je daar ook kunt kiezen, besluiten om te gaan zwemmen of andere dingen die je wilt doen in je carrière, je relatie, je leven. Wat als het geen pure luxe is, maar simpelweg een keuze om te kiezen voor jezelf, een manier van leven. Denk je dat dan kan? Of klinkt dat meer als een sprookje.

Weet je, er zijn mensen, die hun leven simpelweg leven als een sprookje. Of ze nu de boze wolf willen zijn, Assepoester of Sneezy. Hoe ze dat doen? Gewoon door te starten met een stap te zetten, en dan nog een, naar een leven dat ze willen. Van A naar B en dan van B naar C en zo verder. Ook al zien ze de hele weg nog niet. Ze weten waar ze naartoe willen. En je hoeft het niet alleen te doen. Ik begeleid je graag met die eerste stappen, of met het helder krijgen van je doel, of met het verwijderen van ongewenste/belemmerende opstakels.

Heling van je innerlijke kind

Wed, 17 Jul 2024 06:27:45 GMT

De weg naar zelfontdekking en geluk

Innerlijk kind werk is een term die steeds vaker opduikt in de wereld van persoonlijke ontwikkeling en therapie. Het verwijst naar het proces van het verkennen en helen van de delen van jezelf die gewond zijn geraakt tijdens je jeugd en die nog steeds invloed hebben op je volwassen leven.

Als kind was je zeer kwetsbaar en afhankelijk van je ouders of verzorgers. Wanneer je niet de liefde, zorg en steun kreeg die je nodig had, kon je jezelf gaan beschermen door je aan te passen, te dissociëren of te vermijden. Deze patronen worden later in je volwassen leven voortgezet en kunnen leiden tot problemen op het gebied van relaties, werk en zelfbeeld.

Wat is innerlijk kind werk?

Innerlijk kind werk draait om het herstellen van deze wonden en het geven van de liefde, zorg en steun die je destijds miste en nu nog steeds nodig hebt. Dit kan worden gedaan door middel van verschillende technieken, zoals visualisatie, meditatie, voice dialogue en hypnotherapie.

Stel je voor dat je je ogen sluit en jezelf visualiseert als een kind van vijf jaar oud. Zie dit kind voor je, voel de emoties die je als kind had. Praat met dit innerlijke kind, geef het de geruststelling en liefde die het nodig heeft. Deze visualisatie kan je helpen om contact te maken met de gevoelens en behoeften van je innerlijke kind.

De kern van innerlijk kind werk

Een van de belangrijkste aspecten van innerlijk kind werk is het erkennen en accepteren van je innerlijke kinderen. Dit betekent dat je je gevoelens, behoeften en verlangens serieus neemt en deze niet langer negeert of onderdrukt. Door dit te doen, kun je je innerlijke kinderen helpen zich veilig en geliefd te voelen, wat essentieel is voor je welzijn en geluk. Een ander cruciaal aspect is het loslaten van oude overtuigingen en patronen die je niet langer dienen. Dit kan betekenen dat je je bewust wordt van je negatieve gedachten en deze vervangt door positieve affirmaties. Het kan ook betekenen dat je oude emotionele wonden heelt door middel van vergeving en compassie.

Bijvoorbeeld, als je als kind vaak te horen kreeg dat je niet goed genoeg was, kan dit een diepe wond achterlaten. Door jezelf nu te vertellen dat je wel goed genoeg bent, en dit dagelijks te herhalen, kun je beginnen deze oude overtuigingen los te laten en je zelfbeeld te verbeteren.

Schaduwkanten

Ieder mens heeft schaduwkanten die hij of zij liever niet ziet, heeft weggestopt. In de Jungeaanse dieptepsychologie werken we onder ander met het accepteren van je schaduw. Debby Ford gebruikt hiervoor in haar boek 'the dark site of the light chasers' een metafoor van een kasteel. Ze schrijft bovendien (vrije vertaling): " Alleen in de aanwezigheid van je volledige zelf kun je je grootsheid waarderen en de totaliteit en uniekheid van je leven genieten. " Zelfacceptatie is de basis voor een gelukkig leven. Ik zal het verhaal in de volgende nieuwsbrief met je delen.

De voordelen en uitdagingen

Hoewel innerlijk kind werk soms uitdagend kan zijn, helpt het je om meer in contact te komen met je ware zelf en je te bevrijden van beperkende patronen en overtuigingen. Door jezelf de liefde, zorg en steun te geven die je nodig hebt, kun je je vollediger en gelukkiger voelen en meer voldoening vinden in je leven.

Conclusie

Innerlijk kind werk is een krachtig proces van zelfontdekking en heling. Het gaat om het erkennen en accepteren van je innerlijke kinderen en het geven van de liefde, zorg en steun die je nodig hebt. Door je bewust te worden van je oude patronen en overtuigingen en deze los te laten, kun je jezelf bevrijden van beperkingen en meer voldoening en geluk in je leven vinden.

Wat zou jij willen doen als je weer een halve dag kind was? Wat heeft jouw innerlijk kind nodig?

Au!!! Kusje erop?

Mon, 01 Jul 2024 12:57:21 GMT

Moet je nu juist leren leven met je pijn of is er ook een leven zonder pijn mogelijk.?

Au!!! Kusje erop? Of zullen we er toch een pleister op doen. Zo’n mooie, met een plaatje van de Minions of met Olaf uit Frozen. En de pijn is gelijk al een stuk minder. Raar toch, of vind je dat niet raar? Enne…even wat anders, moet je nu juist leren leven met je pijn of is er ook een leven zonder pijn mogelijk.

Voordat we daar verder op in gaan even dit. Pijn is essentieel voor het behoud van leven. Het heeft een signaalfunctie. Zodra we pijn ervaren of dreigen te ervaren wordt dit als waarschuwing gezien. Pijn is dus iets goeds, het fungeert als waarschuwing. Het is goed om pijnklachten altijd eerst medisch goed te laten onderzoeken en waar mogelijk te behandelen.

Maar wat is pijn nu eigenlijk?

De meest gebruikte definities zijn:

Pijn is een onplezierige, gevoelsmatige en emotionele beleving die wordt geassocieerd met een daadwerkelijke of dreigende beschadiging van weefsel, dan wel beschreven wordt in termen van een dergelijke weefselbeschadiging (IASP)
Pijn is wat een patiënt zegt dat het is en treedt op wanneer de patiënt zegt dat het optreedt (Mc Caffery).

Daarnaast kunnen we ook onderscheid maken tussen acute pijn en chronische pijn. Chronische pijn is pijn die meer dan een drie maanden/half jaar duurt of gedurende lange tijd telkens terugkeert, en niet gemakkelijk verlicht kan worden (lees: maar het kan dus wel).

Komt bij mij gelijk de gedachte op: Is een kater ook chronisch dan? Keert ook telkens terug �� Omdat dan de oplossing heel eenvoudig is, tóch? Je stopt met (te veel) drinken en voilá, je bent genezen. Hallelujah. Of vind je dat te simpel…

Stel nu eens.. het is zo simpel. Dat je de keuze hebt om die pijn, die kater, die sensatie te verlichten of misschien zelfs niet te voelen. Zonder pleister, zonder pil, gewoon omdat je ervoor kiest de sensatie te verminderen. Heb je de keywords ontdekt in de definities? Gevoel smatige en emotionele beleving. Wat de patiënt zegt (lees ook: ervaart, voelt, denkt) dat het is. Gevoel en emoties komen uit het onderbewuste en hoe je dingen ervaart, dat is beïnvloedbaar. Hetgeen betekent dat we de sensatie kunnen veranderen of verminderen.

Pijnverlichting. Hoe dan?
Al door een kusje erop te geven en een pleister te plakken of een ijsje te geven. Kortom: het verplaatsen van de aandacht. Waar je nl. op focust wordt groter. Je wordt gespannen en daardoor ervaar je nog meer pijn.

Of door het toepassen van een NLP techniek waarbij je de sensatie verandert. Pas het volgende maar eens toe bij acute hoofdpijn.

Vraag (jezelf) waar de hoofdpijn zit;
vraag of je een hek om de plek van de hoofdpijn kunt zetten;
welke kleur is het (= meestal rood of zwart);
verander de kleur van rood/zwart naar roze;
verander nu de kleur van roze naar huidskleur;
en verander nu de kleur van huidskleur naar wit;
en nu verander je de kleur van wit naar doorzichtig;
goed zo, haal nu het hek weg;
je voelt je weer goed.

Of door naar een hypnotherapeut te gaan, die je kan helpen de pijn te verminderen of je kan leren hoe je zelf je pijn kunt verminderen.

Er zijn diverse manieren om pijn aan te pakken via hypnose. Bij de ene werkt pijnverplaatsing beter en bij een ander werkt dissociatie juist heel goed en bij een ander…. je begrijpt het al, het is maatwerk.

Nu vind ik al dat ik een schitterend vak heb, waarbij ik mensen mag helpen met het overkomen van angsten en fobieën, het gelukkiger en zelfverzekerder worden, afvallen en nog meer. Het zou me ook veel vreugde en voldoening geven als ik je kan helpen met het verminderen van pijn.

Een van mijn eerste successen

Thu, 27 Jun 2024 11:54:20 GMT

Een leven zonder groente

Stel je eens voor dat je nog nooit groente hebt gegeten en dat je voor je avondeten de keuze hebt uit aardappels, pasta, vlees en vis maar dan wel zonder groente. En dat je overal, in ieder gerecht, eerst de groente eruit moet halen, voordat je kunt gaan eten.
Bij een van mijn eerste klanten was dat het geval. Haar keuze was beperkt. Ze had de overtuiging dat ze door het eten van groente moest overgeven, ziek werd. Dat ze geen groente kon eten. Moeilijk om je voor te stellen, of misschien herkenbaar?

Gelukkig had ze zichzelf ten doel gesteld dit probleem te overwinnen en (om alle voor de hand liggende redenen) groente te gaan eten. Ze wilde dus heel graag, maar alleen lukte het niet om de groente aan haar vork te prikken en naar haar mond te brengen. Ze zag zichzelf dat niet doen.

Ze had al eerder aan hypnotherapie gedacht, maar had de stap nog niet eerder gezet. Uiteindelijk kwam ze bij mij.

Na één sessie eet ze weer groente, nog niet alles, maar het begin is er. Ik kreeg laatst een foto van haar met een salade die ze zelf bereid had met als onderschrift: Paprika, de nieuwe groente van vandaag. Ze is aan het ontdekken, haar smaakpalet aan het uitbreiden.